Kun je het leven bewust afsluiten als je dementerend bent

Kun je het leven bewust afsluiten als je dementerend bent?

De laatste weken gaat het niet zo goed met haar. Ze heeft steeds vaker last van ernstige kortademigheid. Soms zo erg dat ze er niet van lopen kan.
Ze komt steeds vaker alleen uit bed als ik er zelf ben s’morgens. Haar vertrouwen in mij groeit maar ik vind het soms wel eens moeilijk tov mijn collega
Vandaag was ze weer erg moe. In de groep kan ze soms haast haar ogen niet open houden en slaapt ze even in. Dit past helemaal niet in haar levensvisie, dus ik voel me toch wel verontrust
Vandaag gaat ze wel mee naar de groep, maar lopen gaat niet. Voor het eerst vind ze het fijn om in een rolstoel te zitten!!!
In de groep neemt ze plaats in haar eigen fauteuille
Zoals ze gewent is geeft ze iedereen een hartelijke hand en warmte als de mensen binnen komen
Maar daarna vallen haar ogen dicht. Dit is zo anders dan we van haar gewend zijn.
Ik kniel vlak voor haar stoel neer en pakt haar beide handen. Ik vertel hoe blij we zijn dat ze toch probeert te komen ook al gaat het heel moeilijk.
Ik benadruk dat het prima is zo en dat ze niet meer hoeft te doen dan ze kan. Haar aanwezigheid is voldoende voor ons. Ook de andere groepsgenoten beamen dit. Het geeft niks je bent er en dat is het belangrijkste!
Haar ogen worden zacht ze laat merken dat ze dit heel erg waardeert en dat ze zich geaccepteerd voelt. Tijdens de gym wordt ze nog even actief en ze begint in het Duits te zingen en te praten. Ze houdt van Heintje en houdt de bal onder haar arm beklemt ze wilt geen korfbal spelen. Ze wilt dat we zingen over het avondrood......Als daarna het slotlied klink krijgt ze tranen in haar ogen: het zonnetje gaat van ons scheiden
Ik dank haar voor alles en wens haar veel sterkte de komende week
Ze kijkt me helder en doordringend aan: "ja, dat heb ik hard nodig. En de week daarna en de week daarna…"Ik vertaal: " het gaat niet goed met u?"
"Nee," zegt ze;" maar het is goed zo…. Ik weet waar ik naar toe ga en daar is kan het alleen maar beter zijn. Ik ben er klaar voor. En ik hoef niet verdrietig te zijn." Ze heeft een mooi leven gehad. Ik voel dat dit haar afscheid is, ze is er nu klaar voor.

Later in de bank is ze doodsmoe en weet ze niet waar ze het zoeken moet.
Wat moet ik nu doen? Wil je mij naar mijn broer brengen vraagt ze. Dit heeft ze nog nooit gevraagd.en dan... "Ik ben zo verschrikkelijk moe. Ik kan het niet meer"
Ze zinkt terug in de bank met bleek gezicht, met dichte ogen. "Misschien moet ik het maar los laten."mompelt ze. Ja zegt mijn colega: misschien is dat wel het beste om te doen.
Ze knikt..Daarna is het inderdaad snel gegaan.Een week later komt ze niet meer uit bed en 4 dagen later is ze overleden